Vaarwel lieverd, ik ga je nooit vergeten…X

Het is vrijdagmiddag. Tussen het werken door ben ik het eten voor het aankomende weekend aan het voorbereiden, de was aan het doen en de nodige spullen aan het verzamelen zodat ik aan het eind van de middag de kleine kan ophalen en zo snel mogelijk naar de camping kan rijden. Twan was er die ochtend al naar toe gereden, samen met onze hond Bo.

16.13u, de telefoon gaat.
Twan: “hoe laat kom jij?”.
Ik, lichtelijk geïrriteerd: “nou gewoon, als ik klaar ben…hoezo?”.
Twan: “het gaat niet goed met Bo. Ze stond net te tollen op haar poten en ze lijkt nu zo moe. Ik heb het idee dat ze niet lang meer leeft.”
Ik, geschrokken, maar vastberaden mijn schouders er onder te zetten om haar weer beter te maken: “ik zal Els bellen om advies te vragen”.

Gehaast toets ik het nummer. Voicemail, dus ik spreek kort in wat er aan de hand is.
Oh ja, de wasmachine is klaar, snel de droger aanzetten anders is het niet klaar als ik moet gaan.
Oh, ik kan misschien beter mijn boodschap ook nog even mailen. Misschien ziet ze dat wel sneller.
Ja, terug naar de wasmachine.
En dan bedenk ik me iets. Weer terug naar beneden, mijn telefoon pakken.

16.23u, ik wil Twan vertellen waar ik aan moest denken. De beltoon gaat. Twan pakt af en voor ik ook maar de kans krijg om geluid te maken zegt hij: “het is al te laat, ze ligt hier nu dood te gaan”. En langzaam vertelt hij me wat er gebeurd.
Na nog geen 7 minuten hangen we weer op.

Ik weet niet goed hoe ik moet beschrijven hoe ik me voelde. Alsof er een stukje van mijn hart werd afgescheurd. Mijn lieve, trouwe, onvoorwaardelijk maatje. Mijn beschermer, mijn knuffelkont, mijn Bootje-wootje. We kenden elkaars nukken, we kenden elkaars maffe trekjes, we kenden elkaars verdriet…
Tranen, frustraties, knuffels, likjes, pootjes, wandelingen, onvergetelijk mooie momenten, liefdevolle blikken, intense dankbaarheid, immens geduld, lange wandelingen, intense liefde, het verlies van haar broer Beer, natte neuzen, gezelschap op de bank, intens diep vertrouwen…alles hebben we met elkaar gedeeld…

En nou komen al die eerste keren.
De eerste keer zonder Bo naar het strand. Zij kon daar het meest van genieten van ons allemaal. Je zag haar al helemaal opleven als de bolderkar tevoorschijn kwam.
De eerste keer uit het raam van de caravan kijken zonder in die zachte, dankbare, liefdevolle ogen te kijken. De paar maanden dat we op de camping komen heeft ze zo ontzettend genoten. De hele dag op het gras liggen en als het haar te warm werd dan ging ze tussen de struiken in een zelf gegraven kuil liggen. Dat kon ze thuis niet.
De eerste keer ’s avonds laat naar het wc-gebouw gaan zonder bewaakt te worden.
De eerste keer alles inpakken en afsluiten, maar toen we wegreden voelde het niet compleet…
De eerste keer thuis komen zonder opgewacht te worden door een opgeluchte blaf, een blije bakkes en een enthousiaste kwispel.
Ik voel me leeg…verdwaald…enigszins verloren. Wat mis ik mijn beste vriendin!

En dan denk ik weer terug. Aan hoe het was toen we ze uit het asiel mee naar huis namen. Hoe moeilijk ze het vonden, Bo en Beer allebei, om rust te vinden. Hoe moeilijk ze het vonden om ons te vertrouwen. Dan denk ik terug aan hoe hard we met z’n 4en gewerkt hebben en hoeveel we hebben bereikt. De angsten die ze overwonnen, omdat ze ons leerden vertrouwen. Het zelfvertrouwen dat weer begon te groeien, zowel bij hen als bij ons. Ik denk terug aan de liefde die wij van ze kregen en het vertrouwen, onvoorwaardelijk. En dat was wederzijds!

Hoe moeilijk het ook was de eerste maanden en hoe zwaar ik het gedoe met de buren ook heb ervaren, ik heb nooit een seconde spijt van gehad van onze keus om die twee schatten mee naar huis te nemen. Wat een reis was dat! Roerig, intens, liefdevol en vol mooie herinneringen.

Dank je wel lieve Bo. Dank je wel, voor alles wat ik jou heb mogen leren. Dank je wel, voor het vertrouwen dat je in me had. Dank je wel voor je liefde. Dank je wel voor al je troost. Dank je wel voor alle lessen die we samen hebben geleerd.
Immens dankbaar dat jij en Beer in mijn leven waren.
Er komt een dag dat we weer samen zijn.
Vaarwel lieverd X


Ondanks mijn immense verdriet voel ik me dankbaar tot in het diepst van mijn ziel. Ik kan eerlijk zeggen dat ik het mooiste uit deze reis heb weten te halen. Ik voel me gezegend met al het moois dat deze reis me heeft laten zien en heeft geleerd.

Het was voor mij niet altijd zo vanzelfsprekend om de mooie dingen in mijn leven te zien. Om liefde te voelen. Om herinneringen te koesteren. Om los te kunnen laten. Om dankbaar te zijn.
En ik weet dat ik niet de enige ben die hiermee heeft geworsteld.
Herken jij (een deel van) jezelf hierin?
Met het programma “Wie ben jij?” leer ik je hoe ook jij weer van het leven kan gaan genieten, zelfs tijdens moeilijke momenten. Ik kan niet wachten om jou daarin te zien groeien ☺.

Of misschien herken jij hier niet jezelf in maar iemand die je kent? Wees dan zo vrij om dit naar hem of haar door te sturen.
Wie weet is dit precies waar hij of zij naar verlangt.


Weet dat je een keus hebt!

Liefs Wendy

PS: heb je mijn gratis e-book al gelezen? Ik deel daarin mijn 15 meest waardevolle tips voor meer energie, een betere gezondheid en meer levensgeluk. Hier kun je het downloaden, GRATIS

PPS: like mijn Facebook-pagina! Ik deel hier heel veel interessante artikelen voor je.

Deel mijn blog met je vrienden

Comments 1

  1. Lieve wendy,

    Ik heb je blogg met tranen in mijn ogen gelezen. Zo mooi en oprecht heb jij de afgelopen 6 jaar beschreven. We zullen ze zeker missen. Alle eerste keren waar bo normaal in voorkwam en gewoontes zoals nog even bo uitlaten en de keren dat je thuis komt en dan iedere keer weer een blije kop te zien
    is helaas niet meer.

    xxx Twan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *