2008, eindelijk kon ik niet anders meer dan toegeven aan de burn-out die al jaren op mijn schouder tikte.



Waar ik toen allemaal gehoor aan gaf…gevoelens, lichamelijke klachten, herinneringen…alles kwam in alle hevigheid los.
Ondertussen zagen mijn dagen er al maanden zo uit: na voor de zoveelste keer de wekker gesnoozed te hebben hees ik mezelf maar weer uit bed, kleedde me futloos aan, slaapwandelde naar mijn auto, reed huilend naar het werk, wankelde van mijn auto naar het gebouw waar ik werkte. Ik voelde mezelf al ruim voor de pauzes flauw en trillerig, aan het eind van de werkdag ging opgelucht maar moe en met een pijnlijk lichaam weer naar mijn auto, reed snel naar huis en eenmaal thuis plofte ik uitgeteld neer om vervolgens niet meer in staat te zijn om ook nog maar iets te doen.
Ik dacht dat de wereld heel oneerlijk en gemeen was en dat mensen hebzuchtige, gemene, zelfzuchtige, hypocriete wezens waren.

Ik voelde me moe, ongelukkig, verdrietig, eenzaam en onbegrepen.



Een aantal jaren eerder al was ik voor depressiviteit in behandeling geweest bij een therapeut. Ik kon de vele gebeurtenissen maar steeds geen plekje geven waardoor ik dag in dag uit, jaar in jaar uit steeds maar met mijn emmer shit bleef rondlopen. Net zo lang tot ik niet anders meer kon dan de hele dag huilen.
Na een aantal maanden kon ik de dingen van een andere kant bekijken. Ik leerde begrijpen waarom alles was gebeurd zoals het gebeurd was, ik leerde het te accepteren en ik kon eindelijk die zware gevoelens los laten. Ik kon weer licht door het leven.

Blijkbaar was ik er toen nog niet klaar voor om in te zien wat ik jaren later begon te beseffen…

Pas 3 jaar nadat ik toegaf aan die burn-out kon ik accepteren en respecteren dat ik niet meer was en niet meer kon zoals ik altijd was geweest.



Ik was mijn hele leven altijd zo ver over mijn grenzen gegaan dat ik niet eens meer wist dat ik ze überhaupt had.
En nou deed ik van alles waarvan ik dacht dat het me weer de oude zou maken, maar de magic pill bleek niet te bestaan.

Door o.a. mijn voedingspatroon aan te passen, mijn mindset te veranderen en van mezelf te gaan houden lukte het me uiteindelijk om van helemaal onder uit dat dal weer terug te komen bij mijn eigen geweldig mooie ik. Vol met energie, dromen, liefde..en een heel andere kijk op de wereld dan ik ooit verwacht had.

Vandaag de dag vind ik het leven echt geweldig mooi. Als ik ’s avonds naar bed ga kan ik gewoon haast niet wachten tot de nieuwe dag begint.
Ik voel me gelukkig, vrij en vrolijk.

Het was een reis van vallen en opstaan, mijn grenzen leren accepteren en respecteren, mezelf leren accepteren en respecteren.



De reis die ik moest maken, die mij zo veel jaren heeft bezig gehouden..
De inzichten die ik kreeg en de dingen die ik vandaag de dag nog steeds toepas omdat ze zo ontzettend waardevol zijn voor mijn leven en mijn kwaliteit van leven…


Wat ik wil voor jou is dat jij niet zo’n lange reis hoeft af te leggen om weer helemaal tot jezelf te komen en weer van het leven, jouzelf en alles om je heen te kunnen houden en ervan te kunnen genieten als nooit tevoren.


Ik kon je natuurlijk al fantastisch coachen vanuit mijn eigen ervaring met depressiviteit, burn-out en overspannenheid, vanuit “het niet passen” in de reguliere kijk op herstel hiervan. Maar met de opleidingen die ik aanvullend daarop ben gaan volgen ben ik écht in staat om jou je leven weer naar eigen hand te laten zetten ❤

Ik geloof dat een gevoel van geluk begint met onvoorwaardelijke liefde voor jezelf. Ik geloof in eenheid. Dat lichaam en geest met elkaar verbonden zijn. Mensen die leven vanuit deze basis zijn altijd in staat om een geweldig mooi en leuk leven te leiden.Wendy van Venrooij

Kan ik wat voor je betekenen?


Zo neem je contact met me op